HAHAGANA | THE RED CARPET

In opdracht van een organisatie die vrouwen in een prostitutiegebied in Tel Aviv ondersteunt, mocht ik twee dagen meelopen en fotograferen. De organisatie biedt deze vrouwen een moment van rust en aandacht: kleding, eten en drinken, een douche, een kapper, nagelstyling. Een rode loper, midden in een wereld die hen zo weinig geeft.

Er is veel medische hulp nodig. De verpleegkundige legt me uit dat ze eigenlijk naar het ziekenhuis zouden moeten, maar dat dat niet gaat omdat hun verslaving daar niet behandeld wordt. Ze zouden de duur van een behandeling niet volhouden omdat ze hun volgende shot nodig hebben.

Veel vrouwen hebben wonden door het drugsgebruik. Er werden zakjes antibioticazalf uitgedeeld en wonden werden verzorgd met schoon verband. Veel kunnen haast niet meer lopen en hebben ontstoken voeten. Ze stonden naast me crack te roken en waren druk bezig met hun spuiten. Veel gebruiken fentanyl en daar gaan ze krom van lopen.

Een vrouw vertelt wat ze vroeger voor werk deed. Ze zit op de stoep en laat haar wonden zien — blauwe plekken en open wonden. Ze dreigt me nog even dat ik écht geen foto mag maken. Ik zal geen foto maken. We praten met een vrouw en de man naast haar op de grond krijgt ook antibioticazalf. Hij smeert zijn hele arm in, het zit helemaal vol open wonden.

"Ze staat te lachen en ik vertel haar dat ze prachtig op de foto staat."

Een meisje komt naar me toe. Ze heeft een tatoeage in haar gezicht. We staan even te praten en ze vertelt me haar naam. Ze wil graag op de foto. Stralend gaat ze staan poseren als een echt model. Ze is zo jong.

Ze wil graag ijs en water. We praten wat, omhelzen elkaar en dan gaat ze weg.

Later zie ik haar op straat lopen, druk bezig met alles waarvan ik zou willen dat het niet bestond.

Fotografie is mijn passie. Maar minstens zo belangrijk is het contact — even stilstaan bij iemand, vragen hoe het gaat, er gewoon zijn. Ook al loop ik soms met tranen achter mijn camera.